برای تجسم پدیده های طبیعی، ابتدا باید تعیین کرد که چگونه می توان فضای جغرافیایی را به بهترین شکل نشان داد. مدل‌های داده مجموعه‌ای از قوانین و/یا ساختارهایی هستند که برای توصیف و نمایش جنبه‌های دنیای واقعی در رایانه استفاده می‌شوند. دو مدل داده اولیه برای تکمیل این کار موجود است: مدل‌های داده شطرنجی و مدل‌های داده برداری.

برداری یا رستری؟

برای نمایش مدرسه، جاده و قطعهٔ زمین به‌ترتیب از نقطه، خط و پلیگون استفاده کنید. هر عارضه می‌تواند شناسه و جدول ویژگی داشته باشد. برای ارتفاع یا تصویر ماهواره‌ای، مدل رستری مناسب است: محدوده به سلول‌هایی تقسیم می‌شود و هر سلول مقداری دارد. اندازهٔ سلول تعیین می‌کند جزئیات تا چه حد قابل نمایش باشند.

تمرین انتخاب مدل

برای بررسی دسترسی مدارس، نقاط مدارس و خطوط معابر را برداری نگه دارید. برای برآورد شیب اطراف آن‌ها، از مدل رقومی ارتفاع رستری استفاده کنید. قبل از ترکیب داده‌ها، سیستم مختصات و مقیاس را بررسی کنید؛ ریزتر کردن اندازهٔ سلول به‌تنهایی دقت منبع را بهتر نمی‌کند.

گام بعدی: مدیریت داده‌های جغرافیایی.

10 دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید